ไม่เหนื่อยเหรอ (Are you tired?)

ข้อดีของการทำงานเป็นหมอ นอกจากได้มีโอกาสดูแลคนป่วยแล้ว ยังมีโอกาสได้ซึมซับวิถีของการเป็นมนุษย์ด้วย

ในคลินิกโรคสมองเสื่อม คราคร่ำไปด้วยคนไข้ที่อายุรวม ๆ กันน่าจะเฉียดหมื่น ที่นั่งล้อเข็นกันก็เกือบ 50 % คนไข้สมองเสื่อมส่วนใหญ่มากับผู้ดูแล หลายๆ คนเป็นคนไข้มาต้ังแต่ยังเริ่มเป็นสมองเสื่อมใหม่ ๆ ยันสมองเสื่อมขั้นสูงสุด ลืมแม้กระทั่ง วิธีเช็ดก้น

มีหลายคู่ที่เป็นคู่รัก คู่แต่งงานกันมานานหลายสิบปี แต่ก็ยังดูแลกันอยู่ ด้วยความรัก มองตาและการกระทำก็ไม่ต้องถามว่ารักกันแค่ไหน

หลาย ๆ วิดีโอที่ทำออกมาได้สะท้อนโรคสมองเสื่อมได้ดี ที่น่าสนใจคือประมาณ 80% เป็นวิดีโอที่ทำออกมาจากบริษัทประกันชีวิต

ปล. ดูแล้วนี่อยากวิ่งไปติดต่อนายหน้าประกันชีวิตเลย

ลุงคนหนึ่ง ทำงานด้านการศึกษามาตั้งแต่หนุ่ม ๆ เขียนโคลงกลอน ใช้ภาษาได้เฉียบแหลมกระแทกอารมณ์ได้ดี (เพราะเคยอ่านงานของแก) ให้ชื่อแทนว่า ลุง ม.ก. ก็แล้วกัน ลุงมีภรรยาที่รักมากคนหนึ่ง ให้ชื่อว่า ช.ม. ละกัน คุณลุงก็เขียนกลอน ถึงภรรยาทุกวัน บรรยายที่เจอกัน ที่ไปเที่ยวกัน เป็นบันทึกของความสุขที่จับต้องได้ และควรระลึกถึง

วันหนึ่งคุณป้า ช.ม. เป็นอัมพาตครึ่งซีก พูดไม่ได้ คุณลุง ม.ก. เฝ้าดูแล เช็ดขี้เยี่ยว เทียวทำกายภาพบำบัดอยู่นานหลายปี คุณลุงไม่ลืมที่จะเขียนบันทึกเป็นโคลงกลอน มันเป็นบันทึกของความรักและการเอาใจใส่ที่จับต้องได้ จนคุณป้า ช.ม. เสียชีวิตไป วันหนึ่งแกเอาบันทึกมาฝากผมในวันปีใหม่ ผมอ่านแล้วขอบคุณสำหรับเรื่องราวดี ๆ

ผ่านไป 3 ปี คุณลุง ม.ก. มาหาผม แต่คราวนี้มาพร้อมสาววัยดึกที่อายุรุ่นอ่อนกว่าลุงสัก 7 ปี ผมให้ชื่อว่า ศ.ร. ละกัน คุณลุงเขียนกลอนให้แม่ ศ.ร.เช่นกัน แต่ความรักของคนแรก คือ ป้า ช.ม. คุณลุงก็ยังระลึกถึง และแฟนใหม่ก็ให้ความเคารพ มา F/u ผมทุกครั้ง มีนิราศมาให้ผมอีกเล่มหนึ่ง บรรยายความรักและเรื่องราวดี ๆ เช่นเคย มันเป็นบันทึกของความสุข ความหลังและความรัก ณ ปัจจุบันที่จับต้องได้

2 ปีที่แล้ว คุณลุงและคุณป้ามาหาผม คราวนี้คุณป้าบอกผมว่า คุณลุงมีอาการขี้ลืม เขียนโครงกลอนผิด ๆ ถูก ๆ ไม่ตรงอักขระเท่าไรนัก บ่นถึงแฟนเก่าอยู่บ่อยครั้ง ผมได้จับอาการตามประวัติแล้วก็ทดสอบสมถภาพความจำและสมอง และลงวินิจฉัยว่าเป็นโรคอัลไซเมอร์ระยะแรกเริ่ม

ผมติดตามอาการคุณลุงมานานกว่า 2 ปี อาการความจำเสื่อมเป็นมากขึ้นตามลำดับ คู่รักคู่นี้ดูแลกันด้วยความห่วงใย ตอนมาหาผมในห้องตรวจ จับมือกันตลอดเวลา

ตอนนี้คุณลุงความจำไม่ค่อยดี พูดชื่อผิดถูก ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ต้องเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวบนเตียง

วันนั้นคุณลุงมา admit ที่โรงพยาบาล ผมเข้าเยี่ยม นั่งคุยสภาพและอาการประจำวัน ขณะที่คุณป้า ศ.ร. เช็ดอึ ลุงเสร็จ ได้คุยกับ คุณป้า ศ.ร.

หมอ: คุณป้า เป็นยังไงบ้างครับ

ป้า: ก็เหนื่อยตามสภาพ แต่ก็สุขใจ สบายใจดี ตอนนี้ย้ายจากเชียงรายมาเชียงใหม่แล้ว จะได้พามารพ.สะดวก

หมอ: หาคนดูแลลุงสักคนไหมครับ เพราะจะได้มีเวลาทำอย่างอื่น และก็ไม่เหนื่อยมากด้วย

ป้า: ไม่เป็นไหร่หรอก ป้าเหนื่อยแต่ก็มีความสุขที่ได้ดูแลคนที่เป็นที่รัก คุณลุงเค้าดูแลป้ามามากแล้ว ทุกอย่างอยู่ในความทรงจำของป้า แม้ว่าความทรงจำของลุงเค้าจะลืมเลือนไปก็ตาม

ผมพยักหน้า มองตามสายตาของป้าที่ทอดไปยังคุณลุง

ก่อนกลับ ผมเหลือบเห็น นิราศ ที่คุณลุงแต่งวางอยู่หัวเตียง